İstanbul

İstanbul’un başka işleri vardır.

Her sabah milyonlarca insanı iki yakası arasında taşır; pazarlık eder, inşa eder, korna çalar, martıları besler, simit satar, milyonluk anlaşmalar yapar. Ve bir başkasının Boğaz’ı hayatında ilk kez görmesini neredeyse kayıtsızca izler.

Burada su şehrin bittiği yer değildir.

Şehrin tam ortasından geçer.

Sarayların yanında ofisler yükselir. Eski ahşap evlerle cam kuleler aynı şehirde yaşar. Bazen yalnızca bir köşeyi dönmek, metrekare fiyatını İstanbul’un kendisi kadar hızlı değiştirebilir.

Bu yüzden burada gayrimenkul ararken “İstanbul’da yaşamak istiyorum” demek yetmez.

Önce hangi İstanbul’da yaşamak istediğinize karar vermeniz gerekir.

Sabah vapur sesleriyle uyanılan İstanbul mu? Hızlı, dikey ve iş odaklı olan mı? Birkaç imparatorluğun izini taşıyan sokaklardaki eski bir ev mi? Boğaz’a bakan çağdaş bir rezidans mı? Yoksa bir ay sonra mahalle bakkalının hangi ekmeği aldığınızı bildiği sakin bir semt mi?

Burada adres, tapudaki bir satırdan ibaret değildir.

Gününüzün ritmini, işe gidişinizi, çevrenizdeki insanları, pencerenizden gördüğünüz manzarayı — ve çoğu zaman verdiğiniz kararın değerini belirler.

Kızdırabilir. Bir daha asla dönmemek üzere gitmeye yemin ettirebilir.

Sonra vapur iskeleden ayrılır, Boğaz’ın iki yakasında ışıklar yanmaya başlar, önünüze ince belli bir bardakta sıcak çay gelir — ve tam olarak nereye gitmeye karar verdiğinizi bir anlığına unutursunuz.

Belki de bu yüzden İstanbul nadiren yalnızca bir şehir olarak kalır.

İstanbul’la genellikle bir ilişki yaşanır