Türkiye

Denize gelirsiniz, otelinizi görür, kahvenizi içer, pazardan nar alırsınız — ve ülkeyi anladığınızı sanırsınız.

Henüz anlamadınız.

İstanbul, Boğaz’ın iki yakasından dünyayla tartışır. Antalya, Akdeniz’i gündelik hayatın bir parçasına dönüştürmüştür. Ege kıyıları bambaşka bir ritimde yaşar. Denizden uzaklaştığınız anda ülke yeniden değişir.

Burada birçok şey aynı anda var olabilir.

Güçlü aile gelenekleri ve son derece modern bir iş hayatı. Eski bir çarşı ve uluslararası bir hastane. Sabah avından dönen bir balıkçıyla milyonlarca avroluk bir yat aynı sulardan geçer — ve kimse bunda bir tuhaflık görmez.

Türkiye bu zıtlıkları çözmeye çalışmaz.

Onlarla birlikte yaşar.

Belki de ülkenin karakteri tam olarak budur.

Denizi. Küçük bir kasabayı. Uluslararası bir çevreyi. Aile yaşamına uygun bir mahalleyi. Dağlarda bir evi. Şehrin merkezinde bir daireyi. Ya da kışın en ciddi tartışmanın bugün mont giymeye gerçekten gerek olup olmadığı bir yeri.

Gayrimenkulde de durum farklı değildir.

Tek bir Türkiye gayrimenkul piyasası yoktur.

İstanbul, Antalya’nın mantığıyla değerlendirilemez. Antalya, Bodrum’un ölçüleriyle okunamaz. Tatil için alınan bir daire ile yıl boyunca yaşanacak bir aile konutunun kriterleri aynı değildir.

Bu nedenle burada yalnızca bir ülke ya da birkaç metrekare satın almak pek anlamlı değildir.

Asıl mesele kendi yaşam biçiminizi seçmektir.

Bazıları için Türkiye iki haftalığına gelinen bir yer olarak kalır.

Bazıları için yatırıma dönüşür.

Bazıları ise bir gün kuaförünü adıyla çağırdığını, manavla domatesin fiyatını tartıştığını ve ziyarete gelen arkadaşlarına şöyle dediğini fark eder:

“Dur, ben size gerçek Türkiye’yi göstereyim.”

Belki de turist tam o anda kaybolur.

Ve yerine burada yaşayan biri gelir